So close and yet so far away

So close and yet so far away...

Zo is het hoe deze weken voor mij voelt. Emiel en ik waren zo dichtbij. Eindelijk na ruim 4 jaar hebben wij in januari een positieve zwangerschapstest gehad. Zondag 28 januari om half 7 verscheen er + in beeld. Ik vloog Emiel in de armen en heb kei hard gejankt. Bij mij drong het direct door! Wtf eindelijk! Die dag kon ik het wel van de daken schreeuwen. Het eerste wat ik deed was het 9 maanden boekje invullen die al 3 jaar in de kast heeft gelegen. In 2021 hebben wij dit boekje gekocht op Texel. Emiel was die zondag erg in de war. Hij had het niet zien aankomen en moest echt even schakelen. In de loop van de week sloeg bij mij ook de onzekerheid toe. Zijn Emiel en ik naar onze pittige jaren hier al wel aan toe? Ik voel mij uitgeblust. Komt dit door de hormonen of door de spanning? Ik had grootste plannen voor dit jaar en in eens gaat er niks meer van door. Ik krijg het gevoel dat de wereld met mij aan fucken is. Kan ik eindelijk accepteren dat we misschien geen ouders worden, dat wij ons leven anders moeten inrichten. Moeten we weer schakelen. Van deze gedachtes wordt ik direct onzeker. Dit is toch wat ik al die tijd het liefst heb gewild. Pff bizarre mindfuck. Met 7 weken en 1 dag hebben we een kloppend hartje gezien. 😊 Na 7,5 week hebben we er allebei meer rust in gekregen. Het voelt alsof alles op de plek valt. 1 maart hebben we de sleutel gekregen en 9 maart zijn we verhuisd. Maar die week gebeurde er iets intens verdrietig waar we totaal niet op voorbereid zijn. Omdat het zwanger worden zo lang heeft geduurd en het de vorige keer met 9 weken is mis gegaan hebben wij een extra echo gekregen met 9 weken en 2 dagen. Dinsdag 5 maart gingen we met gezonde spanning naar het ziekenhuis. Bij binnenkomst vertelde we kort onze voorgeschiedenis en mocht ik gaan liggen. Via een buikecho hebben we ons kindje snel in beeld gekregen. Het was goed door gegroeid. Heel bijzonder om te zien wat er is gebeurt in 2 weken tijd. Het blijft stil. Emiel pakt mijn hand. Bezorgd staren wij naar het scherm. 'Ik heb erg moeilijk nieuws, het hartje klopt niet meer. Het is dit weekend gestopt met kloppen, want ze heeft de grote van 9 weken.' zegt de echosopiste. Ik begin te huilen. Fuckkkk hoe dan... De meest bizarre gedachten schieten door mijn hoofd. Emiel en ik kijken elkaar aan om te checken hoe het bij de ander binnenkomt. We geven elkaar een knuffel. 'Weet je het zeker.' vraag ik. Ze wil inwendig nog wel een extra check doen, maar ze is er behoorlijk zeker van. Ik wil zo snel mogelijk gaan. We krijgen een hele mooie echo mee van ons kindje, alles erop en eraan. De voetjes zijn heel schattig zichtbaar. Verslagen lopen we het ziekenhuis uit. We gaan naar beide ouders en bellen onze zussen en broer op. Iedereen voelt het grote verdriet met ons mee. Daarna vertrekken we naar ons nieuwe huis, want er moet geschilderd worden. Ik loop rechtstreeks naar de babykamer. Ik val op de grond sla met mijn vuisten op de grond en begin te huilen. Na een tijdje komt Emiel bij mij zitten en we zitten gearmd op de grond naast elkaar we kijken elkaar en ik voel een vertrouwd gevoel tussen ons die ik lange tijd kwijt ben geweest. We gaan dit samen doen. Ik voel dat ik dit met niemand anders dan Emiel wil mee maken. We leven nu, we voelen nu, we moeten het nu doen. Anders dan 4 jaar gelden realiseren we ons dat we hier nu vol door heen moeten. Deze zwangerschap heeft ons vertouwen gegeven voor de toekomst. We kunnen samen zwanger worden. Het heeft ons onzeker gemaakt omdat het 2 x mis is gegaan met 9 weken. Het heeft ons in de war gebracht door alle omschakeling. Maar bovenal heeft ons bewust gemaakt wat wij samen hebben en hoe sterk we samen zijn geworden door afgelopen jaren. Donderdag hebben we samen een herdenking gehouden. Onze weg die we moeten gaan wordt mooi vertaald in The Road Ahead - City To City. Wat kan muziek troostend zijn!