Blije babybubbel wel of niet online delen?

Ik heb al 3 blogs geschreven over het moederschap, maar alle drie de blogs zijn afstandelijker dan ik van mijzelf gewend ben. Het lukt mij niet helemaal om echt bij mijn gevoel te komen. Met Pepijn gaat het erg goed en ik vind mijn leven op dit moment perfect. Het liefst deel ik 100.000 foto’s en filmpjes van Pepijn. Iets waarvan ik vooraf had gedacht dat ik dat niet zou doen. Eigenlijk wilde ik helemaal niks delen op Instagram over Pepijn, omdat mij dat ingewikkeld leek. Ik heb best wel wat volgers die net als wij in een vruchtbaarheidstraject hebben gezeten of nog zitten. Ik heb veel gedeeld over het verdriet rondom het uitblijven van een zwangerschap en de pijn van de miskramen. Dus wilde ik niet ineens een mama-pagina worden met extreem blije foto’s. Tijdens de zwangerschap heb ik dan ook weinig gedeeld. Toen ervoer ik deze strijd ook al in mijzelf.

De afgelopen 6 jaar heb ik ontzettend veel aan persoonlijke ontwikkeling gedaan. Ik ben grote veranderingen aangegaan die mij zelfverzekerder hebben gemaakt. Ik hecht daar veel waarde aan. Het voelt voor mij als verraad naar die jaren toe dat mijn leven nu ineens alleen maar kind is. Daarnaast bezit ik ook een stukje nuchter verstand dat weet dat wij de babyfoto’s en filmpjes van ons kind ontzettend leuk vinden. De oma’s en opa’s en ooms en tantes waarschijnlijk ook nog wel. Maar dat het voor veel andere mensen gewoon een baby is, waar er zoveel van zijn.

Toch is het voor mij lastig om nu niks te delen over Pepijn. Het is op dit moment, nu ik nog verlof heb, mijn complete leven. Ik ben hem tot in het uiterste aan het leren kennen. Elke verandering en elk detail wordt opgemerkt. Als ik ergens naartoe ga, bungelt hij aan mijn buik. Dat beeld van mijzelf heb ik de afgelopen 6 jaar vastgehouden. Dat dit nu de werkelijkheid mag zijn, is onbeschrijfelijk mooi en overschaduwt alle pittige momentjes. Ik zeg bewust momentjes. Ik ken mensen in mijn omgeving die een hele andere baby hebben dan wij. In mijn zwangerschap heb ik mij geestelijk voorbereid op een huilbaby, een diep zwart gat en dat ik spijt zou krijgen. Ik was ontzettend bang dat ik het allemaal te mooi had gemaakt in mijn hoofd de afgelopen jaren. In ons geval is dit positief uit gevallen. We hebben het geluk dat het zo makkelijk mag gaan.

Ik zie veel moeders taboedoorbrekend bezig zijn en de zwaarte en moeilijkheden delen over het moederschap. Supergoed dat ook deze pijn en frustratie de wereld in wordt geslingerd. Dat vind ik het mooiste aan deze tijd, aan de onlinewereld. Dat er ruimte is voor iedereen om je stem te laten horen. En dat je herkenning kunt vinden in elkaars verhaal. Onze levenservaringen hoeven niet ongezien te blijven.