nadinebongen

Geschreven op 15 januari 2026 Vanmorgen werd ik wat onrustig en emotioneel wakker. Vandaag is het zes jaar geleden dat we tijdens de twaalfwekenecho ontdekten dat ons kindje ‘Minimij’ dood is gegaan. Ik had niet verwacht dat juist nu alles zo fijn en goed gaat, het gemis weer even heel sterk aanwezig kan zijn. Ik omarm het verdriet vandaag bewust. Het mag er zijn. Door de miskramen besef ik extra goed wat je kwijt kunt raken. En die gevoelens hoef ik van mijzelf niet op te kroppen Dat ons...

Afgelopen week realiseerde ik mij dat we nu al 77 maanden aan het wachten zijn op ons kleintje. De draagtijd van een olifant is er niks bij. 😉 Over een maand is het zover: nog één cyclus… Dat besef vind ik echt bizar. Waar we maandenlang van cyclus naar cyclus hebben geleefd en bij elke ongesteldheid weer dachten: kakzooi, we moeten helemaal opnieuw beginnen , mag ik nu een maand rustig aan doen in afwachting van onze baby. De afwisseling zoeken in nieuwe dingen uitproberen en kennis buiten...

Deze week heb ik mijn propedeuse uitreiking gehad. De toegangspoort naar de universiteit. Op mijn 33ste. Is dat nou zo bijzonder? Hoor ik een stemmetje op de achtergrond. HBO voelde voor mij altijd als iets wat voor mij niet is weg gegelgd. Ik had als kind erg veel moeite op de basisschool en de middelbare. Waar mijn vader altijd zei dat rekenen makkelijk was en mijn moeder goed is in alles wat met talen, spelling, grammatica en lezen te maken heeft. Wist ik nooit wat ik moest zeggen als ze...