Diego

Afgelopen week vroeg ik mij af wat ik in hemelsnaam in de uitvaartbranche te zoeken had. Onze herdershond is dood. En het lastige vind ik dat wij die keuze voor hem hebben gemaakt. Hij was springlevend en stond in de kracht van zijn leven.

Twee jaar geleden toen wij net verhuisd waren van de boerderij naar het dorp en kort daarvoor een miskraam hebben gehad, heeft Diego een vriendin van mij gebeten. Zij liep nietsvermoedend onze schemerige bijkeuken binnen. De hond lag in de hoek te slapen, schrok en heeft haar aangevallen en gebeten. Echt verschrikkelijk en dit had nooit mogen gebeuren!

We hebben toen enorm op de wip gezeten om hem te laten inslapen of toch niet. Diego heeft ons in de moeilijkste jaren van ons leven gedragen. Hij was onze grootste steun. Keek dwars door ons heen in onze ziel (soms gewoon bijna eng) en wist ons altijd te troosten en weer bij elkaar te brengen als we het moeilijk hadden. We konden destijds gewoonweg de keuze niet maken om hem dood te spuiten.

We hebben toen besloten hem te houden met gepaste maatregelen. Dit omdat het in onze beleving geen valsigheid, maar vanuit angst voort kwam.

We namen hem nog steeds mee naar dingen toe, maar zeiden altijd tegen mensen dat ze hem met rust moesten laten. Ook als er mensen bij ons thuis kwamen, deden we de hond altijd vast. Twee jaar lang is dit goed gegaan. Tot en met koningsdag. Met de fietstocht in Barlo is hij mee geweest. Hij deed niets liever dan keihard rennen langs de fiets of heerlijk trainen voor een marathon met mijn man.

Na de fietstocht hebben wij hem met de riem aan een boom vastgemaakt en zijn we zelf het gebouw in gegaan en hebben we daar even wat gedronken. Een vrouw is in de tussen tijd naar Diego toe gegaan om hem te aaien en dit is verkeerd afgelopen. Uit het niets heeft hij haar gebeten. Verschrikkelijk en dit had heel anders af kunnen lopen. Met dat besef realiseerden wij ons dat hoe erg wij ook ons best doen om hem te beschermen voor zichzelf, er altijd blinde vlekken zijn. Wij kunnen niet alle situaties inschatten waar het eventueel mis kan gaan. Dus op de terug weg naar huis hebben wij besloten om hem in te laten slapen.

Afgelopen twee jaar hebben wij behoorlijk onder spanning gestaan. Ik was hypergefocust op dat onze hond vast moest en geen gevaar kon zijn. Wat onderling soms ook spanning gaf.

Voor ons was Diego echt onze beste vriend, vertrouwensmaatje, huisgenoot en eigenlijk gewoon een familielid. Hem doodspuiten vond ik één van de ergste dingen die ik heb moeten doen in mijn leven. We zijn er echt kapot van. Ik ben twee dagen ziek geweest, heb gehyperventileerd en gekotst van verdriet. Gelukkig voel ik me langzaam weer stabieler. De dood is iets verschrikkelijks. Goede herinneringen zijn de grote kracht tijdens een verlies.

En daarmee realiseer ik mij dat precies dat is wat ritueelbegeleider zijn zo mooi maakt. Stil staan bij alles wat zo mooi was en daar betekenis bij vinden.

Diego heeft ons gedragen in de moeilijkste tijd van ons leven. Zonder hem weet ik niet of we op moeilijke momenten elkaar wel hadden terug kunnen vinden. Hij heeft het gat gevuld in onze lege jaren. Nu moeten we het zonder hem doen.

Maar de herinneringen zullen altijd blijven.