Moederliefde die ik al kende

Geschreven op 15 januari 2026

Vanmorgen werd ik wat onrustig en emotioneel wakker. Vandaag is het zes jaar geleden dat we tijdens de twaalfwekenecho ontdekten dat ons kindje ‘Minimij’ dood is gegaan. Ik had niet verwacht dat juist nu alles zo fijn en goed gaat, het gemis weer even heel sterk aanwezig kan zijn. Ik omarm het verdriet vandaag bewust. Het mag er zijn. Door de miskramen besef ik extra goed wat je kwijt kunt raken. En die gevoelens hoef ik van mijzelf niet op te kroppen

Dat ons kindje, dat we Nathan hadden willen noemen, nooit geboren zou worden, is de periode dat ik zwanger was niet in mij opgekomen.

Oh man, hoe anders was die dag in vergelijking met vandaag. (Samen geluncht bij het Blok om Emiel zijn verlof feestelijk af te sluiten.)

Met de geboorte van Pepijn en in de kraamweek realiseerde ik mij dat de moedergevoelens die nu volop de ruimte en aandacht krijgen voor mij niet onbekend zijn. De liefde die ik voor Nathan voelde tijdens mijn eerste zwangerschap is dezelfde liefde die ik mocht voelen bij de geboorte van Pepijn en de weken erna. De liefde groeit door en het is zo ontzettend fijn om de lang opgekropte moedergevoelens volledig de ruimte te kunnen geven. Ik houd zielsveel van hem. En ben zo fucking blij dat ik dit samen met Emiel mag meemaken. Intens dankbaar, maar op sommige momenten voelt het ook extreem kwetsbaar.